histats.com

دنیا جای یادم نمی رود ها، جای یادم نمی آید هاست

02:08

پنج‌شنبه 28 مرداد 1395
لورکا به صرفِ گرانادا، ویرجینیا به صرفِ سنگ
کوریون , پاژ

02:07

چهارشنبه 27 مرداد 1395
من مردمِ آرزوهای ساده بودم، مردمِ کت های راه راه
کوریون , پاژ

02:06

چهارشنبه 27 مرداد 1395
اندوه ات چمدان نمی داند، گریه نمی فهمد، تقویم سرش نمی شود
کوریون , برزخ مکروه

02:05

چهارشنبه 27 مرداد 1395
خیر، ظاهرا همین رنگی بود، بنده اما با آسمان شما، کاری نداشتم
کوریون , خط یک به سمت کهریزک

02:04

چهارشنبه 27 مرداد 1395
به دام افتاده بود عنکبوت، به دامِ تار لرزانش
کوریون , خط یک به سمت کهریزک

02:03

چهارشنبه 27 مرداد 1395
خاموش بودی، مثل ته سیگار
کوریون , اکتاو آبی

02:02

چهارشنبه 27 مرداد 1395
آدم جای تازه که می رود، حرف های کهنه یادش میافتد
کوریون , پاژ

02:01

سه‌شنبه 26 مرداد 1395

مثل سگ بو می کِشه اومدنِ یاشارُ، یاشار که از ایران رفت، یه مدت گم گور شد، بعد خبرش رسید که با یه ارمنی نامزد کرده، از اون شنیده ها یه بچه موند دستش، عاشق یاشار بود، عاشق ماتیک صورتی، اسم دخترشُ یادم نیست

کوریون , اولئک الحشاشین

02:00

سه‌شنبه 26 مرداد 1395
من مستعدِ دچار شدن به چیزی هستم، که یادم نیست
کوریون , پاژ

01:59

یکشنبه 24 مرداد 1395
یه نفر آدم هم نمی شناسم که بشه به بودنش اعتماد کنم، به بودنش؟ همینُ گفتم، خب گفتم شاید منظورت موندنش باشه، نخیر.. دیگه اونقدر هام به آدم ها ایمان ندارم، آها.. خب باشه! چِت شدحالا؟ ساکت شدی چرا؟ -چی بگم؟ نمی دونم.. یه چیزی بپرس.. تو که بدت میاد چیزی ازت بپرسن! -بدم میاد جواب بدم
کوریون , جیران

01:58

یکشنبه 24 مرداد 1395
من همیشه تصور می کردم که آخرین بارها رو خوب بلدم، خب مشخصه که غلط می کردم، من فقط بلدم چطور هرچیزی رو، به آخرین بارش بکشونم
کوریون , فانوس چروک

01:57

یکشنبه 24 مرداد 1395
او تمامِ من است و این برای من تمام او هستم؛ کافی نیست
کوریون , پاژ

01:56

یکشنبه 24 مرداد 1395
دوست داشتن ربطی به دیدن ندارد، آدم ها خدا را هم دوست دارند هنوز
کوریون , جماهیر

01:55

یکشنبه 24 مرداد 1395
هر نخ سیگار، پانزده دقیقه عمری ست؛ که از انتظار تو کم می کنم
کوریون , برزخ مکروه

01:54

شنبه 23 مرداد 1395
یه فانتزی کسشعری هم داشتم به اسم هَمْ بستنی، داستانش هم از این قرار بود که من یه بار توی یکی از همین شبکه های آی آر آی بی رسیده بودم به ته یه فیلم، یعنی مثلا بیرون بودم،  برگشته بودم خونه، دیدم کانال دو داره نشونش میده، دو تا پیرمرد بودن یکی واستاده بود رو به دریا، اون یکی چند لحظه بعدش با بستنی برگشته بود، یادم نیست کلاه سرشون بود یا نه، تردید دارم که کوریونِ اون روزها عرضۀ کلاه گذاشتن سر فانتزی هاشُ داشته یا نه، اما بهرحال توی همون فانتزی کاری کردم که دومیه یه بستنی بده دست اولیه و بعدش خودش هم وایسته و زل بزنه به تماشای دریا، بعد به اینجای روایت که می رسیدم می گفتم هی رفقا، همین بود، یه فین اومد ته فیلم و تمام، در هر صورت کوریونِ اون روزها دلش می خواست ژانر فانتزیش هم هنری باشه، همین فینِ ساده باعث میشد فانتزی ایتالیایی بشه، شاید هم فرانسوی؛حالا بعدا که رفتم کلاس زبان، میام ادیتش میکنم کشور فانتزیمُ، خب این اتفاق هیچ وقت نیفتاد، یعنی اصلا همچین فیلمی رو هیچ وقت هیشکی نساخت، یعنی کلا خاک تو سر کسی که یه فیلمی بسازه که تهشو با دوتا پیرمردِ بستنی خور تموم کنه اما خب، شما برو یه زِد سون زِد سیکس زد فایو زد فور زد سه زد دو زد یک آتش بگیر دستت؛ یکی یه بار از هر کی که بیشتر از سه بار منو دیده بپرس، بگو فانتزیِ هم بستنی کوریون چی بود؟ عین همین فینُ تحویلت میدن، بعضیاشون حتی یه نقد هم واسش نوشتن، احتمالا با جملۀ "این فیلم را باید دید" شروع کردن؛ فیلمی دربارۀ دو آدمِ به ته رسیدۀ از حرف افتاده،  که گرمای استبداد همچون شرجیِ ساحل، بستنیِ رویاهای آنان را آب می کرد، یه عده دیگه اما خندیدن، حتی همون موقع ها هم خندیدن، همون دوره ها که جوری این تخیلُ با آب و تاب و جدی و بی لبخند تعریف می کردم که خودم هم باورم شده بود، درست همون دوره ها بود که فهمیدم هم بستنی نداره آدم، قرار نیست کسی بستنی بیاره واست، بستنی ایتالیایی فرانسوی هم نه، از همین فالوده بستنی آبمیوه آشغالی ها،یهو دلخور شدم، اصلا گلبرگِ صورتی احساسم ریخت، یه کاسبرگ موند ازم با یه ساقه زیرش، شدم عین چوب کبریت؛ شدم عین خودم،  نشستم سه سال تمام بستنی خوردم، بستنی خوردن از گه خوردن هم سخت تره برام، یعنی متنفرم از بستنی، واسم مثل لیس زدنِ پشت گردنِ اردوغانه، با این همه کوتاه نیومدم، هرجا شد بستنی خوردم، هر روز بستنی خوردم، جلوی پارک ملت، تهِ کوچه سایه، دمِ باغ فردوس، وسط بلوار کشاورز، یه آن به خودم اومدم دیدم دارم پنج تا پنج تا کیم میگیرم با خودم میبرم خونه، یهو به خودم اومدم دیدم دیگه دوستش ندارم، دیگه پیژامه نمی پوشم براش، نصف شب نمیرم سر یخچال، یهو نمیزنم کانال دو، دست از سر دریا، دست از سر ساحل، دست از سر خودم برداشتم؛ آدم باید سِر شدنُ یاد بگیره، آدم مجبوره سِر شدنُ یاد بگیره
کوریون , فانوس چروک

01:53

جمعه 22 مرداد 1395
بیسکوئیت ها خوشمزه اند، عصرها دلگیرند، تابستان خیلی کثافت است
کوریون , صحاری

01:52

پنج‌شنبه 21 مرداد 1395
مثل گلابی لهیده افتاده بود رو صندلی، سینه هاش از پشت تیشرت شبیه لوگوی وایو بود، ریش هاشُ نزده بود و شیشۀ عینکِ بیضیِ نیم فریمش، مثل استنس های سوء پیشینۀ ژاندارمری، پُرِ لکِ انگشت بود، همون طور رخوتی و پیه سوز و عرقناک انتظارشُ کشیده بود؛ یه دوازده ساعت تمام، نگفته بود نیومده، خونه اش ولی بوی کثافت میداد، کثافتِ درموندگی وابستگی، بوی عرق و  شاش موندۀ کنار کشاله، عق میزد همه چیز دور و برش، چشم هاش سرخ بود، سرخ رگ دار؛ تارعنکبوتی، شیشه-تَرکی اون فرمی، من یکی عقم هم بگیره از هرچی و هر کی و هرجا، یه آخی حیوونیِ آماده واسه گریه کرده ها دارم، پاشدم، دوبار خوردم به لبه، چایی سازشُ روشن کردم ولی
کوریون , اولئک الحشاشین

01:51

چهارشنبه 20 مرداد 1395
وحشتِ مرگ از خود مرگ بزرگتره، حالتِ عشق از خودِ عشق
کوریون , جماهیر

01:50

سه‌شنبه 19 مرداد 1395
بوی دریا بگیر و بیا
من به دیوار باغ 
تکیه داده ام
و به کلاغ کهنسالی
که گل های روسری ات را جیغ می کشد
-نگاه می کنم
بی تو هم 
می شود تو را دوست داشت
و از تمام شهر
و تمام کودکانی که شکل تو می خندند
بیزار شد
بوی دریا بگیر و بمان
آن طور که تو رفته ای
انگار 
هرگز نیامده بودم
و سپور بی حوصلۀ پائیز
جاروی لای درختش را 
گم نکرده بود
من با همین تقویم
دارم می روم
و تو 
رو به همین تقویم
دست تکان خواهی داد
و مرگ
شکل اندوه زنی ست
که سالهای سال
به آجرهای قرمز دیوار 
تکیه داده بود
بیا
تا فرصت هست
به گل های مردۀ کاشی
آب بده
صبح تهران 
پراکنده
با احتمال بارش گرد و غبار
پیچ رادیو را ببند
میز صبحانه را بچین
می روم روی بالکن
سیگار می کشم تا هفت
و مرگ شکل مردی ست
که ساعت جیبی اش را گم کرده
و دست هاش
بوی اسکناس مچاله می دادند
بوی دریایی
که توی قطع جیبی کتاب ها گم شد
تیراژ هزار
چاپ اول
نام نویسنده
-محفوظ
پیچ رادیو را ببند
رخت انتزاع را بپوش
امروز 
یک سه شنبۀ معمولی ست
و مرگ شاید
عطر شکوفۀ نارنجی باشد
که از حافظۀ خالی باغ
-پریده بود
من متاسفم
که زمان 
وقار لازم را 
برای توقف نداشت
و اندوه
متانت کافی را
-برای از تو گفتن
بوی دریا بگیر و 
روزنامۀ چاپ صبح 
من به نان داغ، که بوی روزنامه می دهد
عادت داشتم
هر صبح
از وهم نارنج زاری که به دریا می ریخت
به گریه افتادم
دست شستم و میز چیدم
پرده ها را کنار زدم
با صدای لوله ها خندیدم
از فشار دوش ها افتادم
روی بالکن ایستادم تا هفت
و مرگ شکل مردی بود
که راوی قصه هایش را
-گم کرده
و هر غروب
کلاغ سالخورده ای
تمام اسکله اش را
-فریاد می کشد
کوریون , مرثیه ای برای باغ های نارنجی